5)2, OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



op onze laatfte tijden toe, geen dichtftuk bijna 

 onder ons kunnen aanwijzen, dat wegens zijne 

 voortreffelijkheid blijven zal, zoo lang men onze 

 taal nog onder de volkstalen eene plaats zal ver- 

 gunnen , of het is door dat eigen gevoel , door een 

 dezer zelfde aandoeningen , ingegeven, en de warme 

 afdruk van een hart, dat ze gekend en niet nage- 

 bootst heeft. Wat de donkere toekomst leveren 

 zal , is mij onbekend ; maar zeker zullen de dicht* 

 flukken van alle volkeren zich onderling meer ge- 

 Jijken , naar dat hunne oorfpronkeUjkheid zich nicer 

 verliezen, him fmaak zich meer verfijnen, of, men 

 dulde mij dit vvoord, meer verweelderigen zal. Niet 

 het hart, maar het vernuft zal dan nog dichten 

 Alles zal even glad zijn en gepolijst; maar de oor- 

 fpronkelijke ftempel zal verloren en nergens meer 

 te erkennen zijn. 



Doch om tot ons onderwerp weder te keeren, 

 TACITUS meldt ons, dat de Germanen de krijgslie- 

 deren, die zij ophieven om den moed aan te vuren, 

 den vijand te verfchrikken en de zegepraal als zeker 

 te ftellen, Bardltes noemden. Het doet er vveinig toe, 

 of deze gezangen waarlijk dien naam gedragen, en 

 of de Germanen hunne dichters Barren genoemd 

 hebben , waartegen de kundige VAN WIJN gegronde 

 aanmerkingen ingebragt heeft; maar dat zij in alien 

 geval de grootfte overeenkomst met de krijgslie- 

 deren van TYRTEUS moeten gehad hebben, is zeker. 

 Ook hij vuurde door dezelve den moed der Lace- 

 demoniers aan, zoodat zij, na het verlies van drie 

 veldflagen , en gereed om af te trekken ? op nieuw 



(land 



