pO OVER DE OORSPRONKEL1JKHEID 



ten ftrijde trekkende , de gemoederen mede aanvuur- 

 den , welk eene vrijheidszucht , welk een gevoel 

 van eigene waarde moeten zij hebben geademd! 

 Geene natie ftreed moediger voor de overwinning 

 tegen elk , die hare onaf hankelijkheid durfde belagen. 

 Zij namen , wat hun het dierbaarfte was , mede ten 

 ftrijde , hunne huisgenooten en bloedverwanten ; en 

 hunne waardfle panden waren hun zoo nabij, dat 

 zij, zoo als TACITUS ons weder berigt, het gehuil 

 der vrouwen en het gefchrei der zuigelingen kon 

 den hooren. Geen wonder, dat voor zulk een volk 

 de vrijheid alles, de flavernij het vreesfelijkfte was i 

 Tot de moeders, (het is TACITUS weer, die hier 

 fpreekt) tot de vrouwen brengen zij hunne wonden , 

 die onverfchrokken dezelve tellen en uitzuigen, 



den 



en duidelijke, maar het word: er kleiner door, en het 

 verhevene gaat er bij verloren. Ik herinner mij een 

 zeer fchoon gezegde van CHATEAUBRIAND {Genie du 

 Christianisme. Tom. 4. Ch. i) dat hier aangevoerd kan 

 worden. >3 Il y a (zegt bij) dans Vhomme un instinct 

 m&lancolique , gui le met en rapport avec les scenes de 

 la nature. Eh ! qui n'a passe des lieures entieres , assis 

 sur le rivage d'un fleuve , a voir s'ecouler les ondes ! qui 

 ne _s'est plu au bord de la mer , a regarder blancJiir 

 Vecueil eloigne I II faut plaindre les Anciens , qui rfa- 

 voient trouve dans I'ocean que le palais de Neptune et 

 la grotte de Protee ; il etoU dur de ne voir que les aven- 

 tures des Tritons et des Nereides dans cette immensity 

 des mersj qui semlle nous donner une mesure confuse d0 

 la grandeur de notre aine et qui fait naitre un vaguo 

 desir de quiter la vie } pour embrasser la nature et nous 

 confondre avec son Auteur" 



