IN DE WERREN DER DICHTKUNDE. 8p 



als van den eerften der dappere mannen, en bo- 

 vendien liederen bezaten 9 door welker aanhef zij 

 de gemoederen ontftaken. Ruw zullen zekerlijk 

 deze liederen geweest zijn, maar dat zij tevens 

 onontleend en geheel oorfpronkelijk moeten geweest 

 zijn , hieraan kan men even weinig twijfelen. Zelfs 

 moeten zij een zeer verheven toon geademd heb- 

 ben. Bosfchen en wouden waren de eenigfte tern- 

 pels van dit volk , en hunne gedachten van de 

 Goden groot genoeg, om het beneden dezelve te 

 rekenen, hen ttisfchen muren te befluiten, of in 

 eenige menfchelijke gedaante af te beelden. Het 

 heilig duister der wouden , dat verborgene , dat niet 

 gezien, maar uit den diepen eerbied des harten 

 .gevoeld wordt, inoest aan hunne godsdienftige ge- 

 zangen eene ware verhevenheid bijzetten, terwijl 

 de natuur om hen heen hare eigene, door geene 

 vreemde indrukken verbasterde, uitwerking op hen 

 deed, en tot de oorfpronkelijkfte aandoeningen en 

 gewaarwordingen opwekken en ftemmen moest. En 

 welk eene groote, en door geene kunst nog ver- 

 laagde natuur oniringde hen (39)! 

 En wat hunne oorlogsliederen betreft, daar zij, 



ten 



(39) De natuur vergroot onze gewaarwordingen en 

 denkbeelden , fchoon zij ze niet bevallig en kiesch leere 

 uitdrukken. De kunst perkt onze aandoeningen in, en 

 verkleint onze denkbeelden ; maar zij leert ze ons juist 

 en bevallig uitdrukken. De eerfte bemint eene zekere 

 donkerheid in de gewaarwording , uiaar verhefc ze tot 

 het verhevene. De laatfte brengt alles meer tot het klare 



E 5 en 



