IN DE WERKEH DER DICHTKUNDE. 87 



Onze voorvaderen zijn op hunnen grond met over- 

 gebragt, maar, zoo men TACITUS gelooven mag, 

 inboorlingen van hun eigen land , en niet in het 

 min.st vermengd door aankomften en bezoeken van 

 andere volken , of door huwelijken met andere 

 natien , in e*e*n woord, een oorfpronkelijke , on- 

 vervalschte , en alleen aan zich zelven gelijke 

 landaard. Doch hoe luttel , (of zouden wij 

 ons dit ontveinzen!) zegt, bij de donkerheid 

 der vroegere gefchiedenis , dit getuigenis? Men 

 neme al eens aan , dat wij het nakroost der Ger- 

 manen, of meer bijzonder dat der Batavieren zijn; 

 en hoeveel is hier, bij de eeuwige verhuizingen , 

 vennengingen , en den ondergang van geheele volks- 

 ftammen, die vervolgens plaats gehad hebben, nog 

 onbewezene , wat zeg ik ? zeer gewaagde veron- 

 der (telling; volgt daar nog uit, dat de Germanen 

 op hunne beurt van geen ander volk af komftig zijn , 

 of dat deze volkeren altijd op den eigen plek ge- 

 woond hebben? Waarom vinden wij bij de Grie- 

 ken , toen dezen nog in vollen bloei waren , van 

 gcene Germanen gewag gemaakt? Waarom fiechts 

 van Kimbren 9 Teutonen en Scythen? Ja, CESAR, 



PLI- 



leveringen ten gronde ligt , welke hare wijsbegeerte zijn 

 kan. Want in dezelve leeren wij den geese des volks 

 kennen, hunne begrippen van God en menfchen, de 

 rigting hunner neigingen , en hartstogcen van liefde en 

 liaat, hrnine verwachtingen aan deze en gene zijde des 

 grafs, zoo als ze ons, buiten de Edda ? alleen de Qriek- 

 fche Mythologie aanbiedt. 



F4 



