IN DE WERKEN DER DlCHTKUNDE. 85 



tclijk befchaafd, maar nu teruggevallen , volk t dan 

 bij natuurmenfchen aan te treffen is. Het wezen 

 van alle poezij is bij alle volkeren , hoezeer in be- 

 fchaafdheid verfehillende , ddn (37), en het hoofd- 

 vcreischte van dezelve, zinnelijkheid , dikwerf bij 

 de ruwfte volkeren , die de natuur nog het naaste 

 komen , en dus nog eene taal bezitten , enkel uit 

 zinnelijke en nabootfende woorden beflaande , wel 

 ecus het grootfte. Maar nu ziet men toch wel, 

 dat men hier reeds begint met de poezij in eenen 

 anderen zin te nemen , dan wij er dagelijks ondet 

 verftaan. Want , om te kunnen zeggen , dat eene 

 natie eigenlijke poezij kent en bezit, moet de ruwe 



zin- 



(37) Het is van hier, dat men altijd hopen kan, 

 onder de oudheden van alle natien ook gedichten te 

 vinden, en hec is -nog bovendien te vermoeden, dat een 

 wijdloopiger onderzoek onder alle de oudfte poetifche 

 werken een zekeren graad van gelijkheid ontdekken zou, 

 aan welk een oord van van de wereld zi) ook him aaa- 

 zijn te dank.en hebben. Wanneer gelijke voorwerpen en 

 clriften in eenen gelijken toeftand van zeden op de ver- 

 beeldiugskracht der menfchen werken, zoo drukken zy 

 op de voortbrengfelen van dezelve eenen gelijkenden 

 algemeenen ftempel, dien klimaat en genie alleen hier 

 en daar doen verfchillen. Maar nu droegen de men- 

 fchen nooit meer zich onderling gelijkende trekken, dan 

 waar de maatfchnppijen ontftonden. Hunne latere ver- 

 anderingen bragten de hoofdonderfcheidingskenmerkeii 

 der volkeren voort , en leidden de bronader van den 

 jnenfchelijken gemoedsaard en zeden, die oorfpronke- 

 lijk flechis e(^n was, in ver van elkander wijkende ka- 

 af. 



" 



