84 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



verhevene , dat wij kennen , gaf de eerfte op , in 

 beelden en gevvaarwordingen * die hct koelc ver- 

 ftand, bij meerdere ontwikkeling , nadacht en ont- 

 leedde. De poezij bood de ftof aan, die de wijs- 

 begeerte vervolgens bearbeidde. Het eerfte wanne 

 gevoel 1 dat zich in woorden ontlastte , is bij alle 

 natien de eerfte poezij geweest (36). Waar de 

 natuur, in welk eene gedaante dan ook, zich ver- 

 toont , en waar aandoeningen en driften in de bar- 

 ten woelen, zijn eenmaal dichters geweest. De 

 Laplanders en Samojeden hebben zelfs de himnera 

 gehad. Wie zal het lieve Itedje, dat SCHEFFER 

 ons van de eerfte medegedeeld heeft, kunnenlezen, 

 en er nog aan twijfelen? Ruwheid en onbefchaafd* 

 heid zijn tot in eenen zekeren graad hier geene 

 hinderpalen , mits men echter hier geene dierlijke , 

 wreede woestheid onder verfta, die mogelijk ook 

 meer bij een verzonken, en te voren reeds gedeel- 



te- 



(36) w Men heeft de poezij Czegt BLAIR, I. <?.) voor 

 ouder opgegeven dan het proza. Dit gezegde is in 

 eenen zekeren zin waar, hoe ongerijmd hec ook fcbijnr. 

 Niet als of de menfc-hen in regelmatige verzen toe 

 elkanderen gefproken hadden ; maar omdat de gewone 

 taal der oudheid den poetifchen ftijl naderde , en de 

 eerfte werken, die tot de nakomelingfchap zijn overge. 

 gaan , naar den letter genomen, gedichten waren, dat 

 is, werken, in welke de verbeeldingskracht heerschte, 

 die eene foort van maat waarnamen , en met eene mnzi- 

 kale toonbuiging uitgefproken werden. Men heefc 

 gevonden , dat onder de wildfte volksftammen de muzijk, 

 of hec zingen, zoo oud is, als de zainenleving zelve.'* 



