IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 83 



nooit nalieten , om den voortreffelijken zang : 6 Kers- 

 nacht^ fchooncr dan de dagen enz. onder het orgel- 

 fpel met hunne ftemmen te vergezellen ; ontdekte 

 ik tot mijne verbazing , dat de lange gewoonte den 

 Gi/sbrecht en Claris en Roosje tot e*dn geheel in 

 zijne verbeelding verfmolten had, en dat de eerfte 

 wel degelijk mede zijne waarde van de laatfte bij 

 hem ontving. Zijne geheele wederlegging van mijne 

 aanmerking omtrent het ongerijmde , kwam hier op 

 neder: dat Gysbrecht geen Gijsbrecht rneer zou 

 zijn , zoo er Claris en Roosje niet op volgde. 



Doch ik voel, dat ik hier iets omtrent onze 

 dichtkunst zelve vooraf moet laten gaan, en het 

 tijdftip eenigzins nader pogen te bepalen , van waar 

 wij eigenlijk gezegd kunnen worden eene dichtkunst 

 bezeten te hebben. Elk ziet, dat wij niets wezen- 

 lijks omtrent de oorfpronkelijkheid te berde kunnen 

 brengen , zonder dit punt min of meer ontwikkeld- 

 te hebben. 



Ook hier mist het niet aan de zoodanigen, die, 

 door de duisternis der eeuwen verhinderd om ver- 

 der te zien, onze voorvaderen voor een oorfpron- 

 kelijk volk en hunne poezij voor ouder dan die der 

 Grieken keuren. Wat dit laatfte betreft, is het 

 zeker, dat de poezij bij alle volkeren ouder is dan 

 het proza, en reeds beftond, eer men letteren kende. 

 Oorfpronkelijk is de mensch door de dichtkunst 

 gevormd geworden, en hoe vreemd het in den 

 eerften opflag klinken moge , is het toch zeker , dat 

 er zonder eene voorafgaande poezij nooit eene wijs- 

 begeerte beflaau zou hebben. Al het groote en 

 F a ver- 



