82 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



daaronder juist het allervoortreffelijkfte , mogdijk 

 het eenige goede, hooren roemen en opzeggen. 

 Men had ze op zijn beurt onthouden of van buiten 

 geleerd, en ze zelfs duizendmaal gedeclameerd en 

 hooren declameren. Wat was natuurlijker, dan dat 

 men eens aan de klanken , als aan een tooverfluitje , 

 gewend, de toonen der geliefkoosde verzen flechts 

 behoefde te hooren aangeven , om telkens op nieuvv 

 in verrukking te geraken, en zich in den ouden 

 lof en vergoding, niet enkel van de weinige fchoone 

 verzen , die men kende of hoorde opzeggen , rnaar 

 van den geheelen dichter, te verliezen. Zoo heb 

 ik in vroeger tijd een man gekend, die, toen ons 

 tooneel over het algemeen van zeer flechte verzen 

 weergalmde, veertig jaren achtereen den Grijsbrecht 

 van Amjlel had hooren fpelen. Hij kende dit (Ink 

 geheel van buiten, vond alles even tooveraehtig, 

 en zou om alles in de wereld niet verzuimd heb- 

 ben , om het jaarlijks in Wintermaand telkens op 

 nieuw te gaan hooren. Nimmer kon deze fnaar 

 aangeflagen worden , of hij geraakte geheel in vuur. 

 VONDEL was hem de grootfte man van den aardbo- 

 dem , en om dit te bewijzen , kwam zelfs. het orgel 

 in aanmerking, dat het gezang der Nonnen verge- 

 zelt. Was dit oordeel of vooroordeel? Men be 

 flisfe. Eens dat ik hem het ongerijmde meende aan 

 te toonen, van de Bruiloft van Cloris en Roosje 

 achter zulk een ftuk te geven, vooral zoo als het 

 in dien tijd voor kerstijd pleeg .opgevoerd te wor- 

 den , en door een aanzienlijk gedeelte van menfchen 

 \jit godsdienftige beginfelen bezocht werd, die ook 



nook 



