80 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



Dan , ik meen genoeg gezegd te hebben omtrent 

 de navolging der Grieken , in zoo verre ik ze 

 gemeend heb te moeten afkeuren, en zij, in mijne 

 oogen , ten hinderpaal verftrekt aan de oorfpron- 

 kelijkheid der M->dernen. Wij moeten nog van een 

 tweede , niet minder groot, beietfel fpreken, waar- 

 van de wortel zich bij de Nieuweren zelve bevindt* 

 Inderdaad het fchijnt niet genoeg geweest te zijn , 

 om alle genie bij de lateren aan de navolging der 

 Ouden te ketenen; elke natie bezit bovendien nog 

 hare oude eenmaal vergode Barden , die zij , in de 

 tweede plaats, tot eeuwige modellen verheft, en 

 waaraan zij gewoon is de produkten van volgende 

 geflachten te toetfen (35). Naauwelijks venoont 

 de jongeling eenige zucht voor de dichtkunst, of 

 zij worden hem als baken voorgefteld. Hij weet, 

 dat men het zegei op zijne voortbrengfelen drukken 

 zal , naarmate zij met het hem voorgelteld model 

 overeenkomst hebben, dat men ze af zal keuren, 

 naarmate zij er van verfchillen. Natuuriijk mis- 

 trouvvt hij zijne betere overtuiging, gaat haar tegen, 



en 



(35) Dit vooroordeel is niet nieuw. HORATIUS klaagt 

 er ten zijnen tijde reeds over en befpot het, door een 

 gedicht bij wijnen te vergelijken, die door de jaren 

 beter worden. Men zie zijn I. Brief van bet II. Boek: 

 aan Augustus. Het is zoo natnnrlijk, dat men eindelijk 

 voor alleen schoon houdt, wat men altijd, en vooral in 

 zijne jengd, voor alleen schoon heeft hooren opgeven. 

 Een enkele weet er zich flechts boven te verheffen , 

 maar ook altijd heeft deze enkele den ftroom tegen zich. 



