IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 79 



meen onmogelijk , uit de natuur van onzen toeftand 

 en van de verlichting door liet Christendom aan- 

 gebragt, dat wij ons met eene geestige beuzeling, 

 hoe kunstmatig ook voor het overige , op den duur 

 zouden kunnen vermaken. Wij vorderen ftreng, 

 zelfs zonder dat wij het dikwerf weten, dat de 

 zinnelijkheid aan de reden onderworpen worde , 

 en de verdichting zelve redelijk gemaakt. In 

 onze jeugd, en dan dikwerf nog bij onze geleerde 

 opvoeding, mogen wij dezen vlinder najagen ; wan- 

 neer wij op zekere jaren gekomen zijn, kan ons, 

 bij een dieper gevoel en minder ligchamelijke ver* 

 beeldingskracht, geene poezij op den duur meer 

 behagen of het tittle moet er met het duke 

 in vermengd zijn ; dat is , zij moet , bij al de 

 tooverkracht der kunst, tevens nog tot ons ver- 

 ftand en hart fpreken , en dus een wezenlijk zielen- 

 voedfel aanbieden en nalaten; zij moet wel zinne- 

 lijk zijn , maar ons toch altijd de waarheid alleen 

 zinnelijk maken, en over het algemeen in ftaat 

 zijn, om ons, ja, onder gemakkelijke en bekoorlijke 

 beelden , op onzen weg te verkwikken, te ver- 

 troosten , te verbeteren , en ons nieuwe uitzigten 

 te openen, of ten minfte ons nader aan dezelve 

 te brengen. Dichtftukken , die aan dit laatfte ver- 

 eischte voldoen, worden het algemeenfte gelezen 

 en herlezen, en zelfs tot in den verfchovenften 

 ouderdom blijven zij ons nog tot eene verkwikking. 

 Ongelukkig de dichter , wiens hart , bij alle zijne 

 kunst, niet van de waarheid der ftelling doortrokken 

 is : Nisi utile quod f admits 3 stulta cst gloria. 



Dan, 



