IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 77 



te behandelen , en op dien voet tot in het onein- 

 dige te vervolgen. De eerfte heeft, uit hoofde 

 barer cindigheid, den voorgenomen taak tot vol- 

 maaktheid gebragr; de tweede kan, uit den aard 



ha- 



ook altijd de Ouden nog beftuderen, vormen zich voor 

 een gedeeke op hunnen leesc, en maken het hierdoor 

 zeer moeijelijk de grenzen der oude en nieuwe kunst 

 zoo fcherp en naauwkeurig te kunnen bepnlen. SCHLE- 

 GEL heeft flechts een algemeen begrip willen vastftellen, 

 en dit heefc hij, dunkt mij , meesterlijk gedaan. Voor 

 het overige gevoelde niemand levendiger, dan hij , dat 

 dit algemeen begrip groote uitzonderingen had. Van hier 

 dat hij , na de vrengd en het genot tot karakter van de 

 oude , de zwaarmoedigheid en het verlangen tot karakter 

 Van de nieuwe kunst te hebben opgegeven, er onmid- 

 dellijk op volgen laat: Men vatte dit echter niet veN 

 keerd op , even als of alles bij ons in eentoonige klagten 

 daarheen rolde, en de droefgeestigheid zich altijd dui- 

 delijk moest doen hooren. Gelijk niettegenftaande hec 

 vrolijke ftandpunt, waaruic de Grieken de wereld be- 

 fchonwden , nogtans het wrange Treurfpel niet buiten 

 hunnen kring viel, dus kan ook de nieuwe poezij , 

 fchoon, gelijk wij boven zagen, uit zwaarmoedige ge- 

 waarwordingen ontfproten, zich tot alle, zelfs de vro. 

 lijkfte gemoedsaandoeningen verheffen, maar altijd zal zij 

 in een nameloos iets blijken van haren oorfprong vertoo- 

 nen. Het gevoel is doorgaans bij de hedendaagfchen 

 dieper, de verbeeldingskracht minder ligchamelijk, de 

 gedachte meer aanfchouwbaar geworden. Maar hec is 

 zeker , dat de grenzen in de natuur in'elkander loopen, 

 en dat alle dingen zich niet zoo geftreng laten uiteen- 

 houden, als men in het vastilelien van een algemeen 

 begrip moet vooronderftellen." , 



