76 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



wat kan dan de grcndtoon barer liederen anders 

 zijn, dan zwaarmoedigheid? Dit is dan ook hier 

 het geval: de poe'zij der Ouden ademde genot, die 

 der Onzen ycrlangen. Het Griekfche ideaal der 

 menscbheid was volmaakte eendragt en evenredig- 

 heid aller vermogens, natuurUjke harmonic. De 

 Nieuweren daarentegen zijn tot de bewustheid_der 

 inwendige verdeeldbeid opgeklommen 9 die zulk een 

 ideaal onmogelijk maakt. Daarom ftreeft hunne 

 poe'zij, om de beide werelden, tusfchen welken 

 wij ons verdeeld gevoelen , de geestige en de zin- 

 nenwereld , met elkander te verzoenen , en voor 

 eeuwig in ddn te fmelten. De zinnelijke indrukken 

 moeten door bun geheimzinnig verbond met boo- 

 gere gewaarwordingen , als het ware, geheiltgd 

 worden ; de geest daarentegen wil zijne voorge- 

 voelens, zijne namelooze befcbouwingen van het 

 oneindige , op eene ligchamelijke wijze aan de zin* 

 nenvvereld vertoonen. In de Griekfche kunst en 

 poe'zij is de vorm met de ftof wezenlijk de'n, zon- 

 der bewustbeid des dicbters: in de riieuwere, in 

 zoo verre zij haar' eigenaardigen geest is getrouw 

 gebleven (34), zoekt men beide als twee contrasten 



te 



(34) Het fpreekt van zelven, dat men hier de lijn 

 echter niet te fcherp trekken moet. Die voor 's hands 

 de Grieken en Romeinen alleen zoodanig navolgen, dac 

 zij enkel Griekfche en Romeinfche kunst vertoonen 

 willen , worden hier zeker van zelven uitgeftoten; raaar 

 ook die in waarheid den eigenaardigen geest der nieu- 

 were kunst zyn getrouw gebleven , blijven toch meest 



ook 



