79 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



Moeten wij uit dit alles niet befluiten, dat wy 

 nimmer eene oorfpronkelijke Epope'e , Drama , of welk 

 foort van diclitltuk men dan ook verkiezen moge, 

 bezitten zullen, zoo lang wij niet doen , wat HO- 

 MERUS bij de Grieken, en OSSIAN bij zijne Cale- 

 doniers deed, zoo lang wij namelijk op onzen grond 

 en uit onze eigcn natuur niet fcheppen voor onze 

 natie, wat HOMERUS en OSSIAN voor de hare op 

 hunnen grond, en uit de natuur 9 die hen omringde, 

 fcheppen; want, om naar hen te gelijken, moeten 

 wij hen niet navolgen; beiden floegen dien weg 

 niet in; dan worden wij nimmer voor onze eeuvv, 

 wat zij voor de hunne waren; inaar dan moeten 

 wij den weg inflaan, dien zij bewandeld hebben. 

 Daar, en daar ook alleen, kan eene natie hare 

 HOMERUSSEN en OSSIANS op verwachten. 



Maar hier komt nog lets wezenlijks bij. Wanneer 

 wij de Grieken al volmaaktheid in de werken der 

 kunst toekennen, is dit eerie zeer relative, en 

 wezenlijk bereikbare volmaaktheid, die het voor ons 

 yolftrekt niet meer zijn kan, omdat wij een veel 

 hooger, en volftrekt nooit te bereiken ideaal van 

 volmaaktheid voor oogen hebben. Godsdienst en 

 wijsbegeerte hebben ons hier eene loopbaan omflo* 

 ten , die grenzenloos is , waarop gedurige toenadering 



de 



Christelijk Dichtftuk de heilige namen van God en van 

 den Verlosfer zoodanig met die van Heidenfche Goden 

 en Godinnen , dat het zelfs den minst kiefchen Lezer 

 van zijn uitmuntend Dichtftuk (looten moet, en toch 

 meende de dichter er eene nieuwe waarde aan zyn ftuk 

 door bij te zetcen. 



