68 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



de eene dichter ze van den anderen ontleend had. 

 Ja , BLAIR heeft gelijk. OSSIAN komt HOMERUS het 

 naaste, OSSIAN heeft met HOMERUS e*dnen weg in- 

 geflagen, en deze weg was de natuur, die hen 

 omringde. Die dichters , welke omtrent alles , wat 

 kunst en voorfchriften betreft, niets gemeens heb- 

 ben , vinden zich beiden op denzelfden weg weder. 

 Waar het de natuur alleen betreft, zijn zij e'e'n , 

 en alle onderfcheid is ten eenemaal verdwenen. 



Maar waarom heeft geene der menigvuldige Epo> 

 pe*en, die federt OSSIAN in de wereld gekomen 

 zijn, de uitwerking dier Erfifche of Caledonifche 

 dichtftukken gehad ? Omdat het onmogelijk is , dat 



ooit 



Omtrent het wonderbare fchijnt OSSIAN zeer gelukkig 

 geweest te zijn. Dat hij met HOMERUS hier e'e'nen weg 

 ingeflagen hebbe, is zeker. Want niets is zomeloozer, 

 dan met eenige kunstrigters te wanen, dat HOMERUS uit 

 diep nadenken over het nut , dat de Poezij er nit fchep- 

 pen zou, zijne Mythologie zelve zou uitgevonden heb- 

 ben. HOMERUS was geen zoo diepgaand genie. Hij vond 

 de oorkonden , daar hij zijne Ilias op grondde , met 

 VolTcslegenden van de tusfchenkomst der Goden ver- 

 mengd, en nam ze op, wijl ze de verbeeldingskracht 

 bezig hielden. Even zoo vond OSSIAN de gefchiedenisfen 

 zijns vaderlands vol van geesten. Waarfchijnlijk geloofde 

 hij er- zelf aan, en voerde ze in, omdat zij aan zijne 

 gedichten de plegtige en wonderbaae gedaante gaven, 

 die zoo zeer naar zijn genie was. Zij waren ook de 

 eenige machinen, die hij welvoegelijk aanwenden kon; 

 want elke tusfchenkomst van andere bovennatuurlijke 

 wezens zou tegen den algemeenen waan zijner Landgc- 

 nooten geweest zijn. f> 



