66 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



blik door alle gevoelige harten nog gelezen wordcn. 

 Moest ons die verfchijnfel niet treffen, moest het 

 ons niet tot nadenken brengen , en ten minfte in 

 ons vooroordeel, dat niets fchoon is, dan wat te- 

 vens navolging der Grieken is, doen waggelen? 

 Moest het ons in het einde niet overtuigen , dat 

 iedere natie , wil ze ooit oorfpronkelijke Dicht- 

 ftukken, en vooral eene oorfpronkelijke Epope'e of 

 Drama voortbrengen , dezelven niet in de navol- 

 ging van eene eenige natie op aarde moet zoe- 

 ken, hoe voortreffelijk die hier dan ook zijn moge, 

 maar ze op hareneigen grond , uit hare eigen 

 gefchiedenis , overlevering, zeden en gewoonten 

 moet fcheppen ? Maar hier is meer op te merken. 

 Voor alle ecu wen, en voor alle volkeren, die ooit 

 dichters voortbragten , of immer voortbrengen zul- 

 len, blijft de natuur zelve het eeuwige onverander- 

 lijke Model. Die eigen HOMER us en die eigen OSSIAN, 

 wier manier niets gemeens met elkander heeft, en 

 bij ieder van welken in het bijzonder men zich in 

 eene geheel ancjere wereld geplaatst vindt, zoo dat 

 volkeren, denkbeelden^ gefchiedenis, overleverin- 



zoo kort gevat en zoo beeldenrijk, het gemoed in zljn 

 gezelfchap zoo aangegrepen , dat een gewoon Lezer in 

 den beginne eer verblind en vermoeid, dan vermaakc 

 wordt. Zijne Gedichten willen meermalen in de hand 

 genoraen, meermalen gelezen worden, en dan moeten 

 zijne fchoonheden zich voor ieder Lezer, die niet ge- 

 voelloos is, onthullen. Hoe meer gevoel, hoe meer 

 wellust." 



