40 OVER DE OORSPRONKELIJKHE1D 



volg dezer verhandeling moge dit leeren. Ik "gevod 

 levendig de dure verpligting , die het befchaafd 

 Europa aan de Grieken heeft; ik weet dat vvij 

 door hen geworden zijn , wat wij zijn ; maar ik 

 gevoel ook, dat wij juist hierdoor gevaar loopen 

 van eeuwig die groote meesters flaafsch na te vol 

 gen, en dus altijd onder hen te blijven, en zelfs 

 eindelijk voor natuur zelve te houden, wat niets 

 dan afdruk, copie op zijn best van eene vreemde 

 natuur, en zeer dikwijls van enkel vreemde kunst- 

 werken is. Dat wij hier, na al het gebeurde, 

 als van zelven toe geneigd zijn , is natuurlijk. Dat 

 er echter zekere grenzen aan deze , niet beoefe- 

 ning, maar navolging, gefteld moeten worden , in- 

 dien wij immer op eenige oorfpronkelijkheid willen 

 kunnen roem dragen , en voor eeuwige , duizend- 

 inaal verwisfelde en weder verwisfelde afdrukken 

 van Griekfche , eindelijk eens oorfpronkelijke , eigene 

 natuur willen daarftellen , fchijnt mij niet minder 

 zeker. Dan dit vereischt nader ontwikkeld te 

 worden. 



Dat wij hiertoe, zeide ik, van zelven geneigd 

 zijn, is zeer natuurlijk. De omftandigheden brag- 

 ten deze bewondering en aanbidding te weeg, en 

 zij was in den beginne billijk en regtvaardig. Dat zij 

 altijd, en onder geheel andere omftandighed^n, geble- 

 ven is , wat zij eenmaal was , ligt geheel in dien trek 

 van den menfchelijken geest, om, na eenen langen, 

 donkeren nacht, den eerften morgenflraal terftond 

 voor den vollen dag te begroeten. Voeg hier de 

 kracht der gewoonte bij, die zoo ligt de eigen- 



fchap- 



