IN DE WERREN DER DICHTKUNDE. 35 



nimmer eenen oorfpronkelijken fmaak bezeten. Zoo 

 lang de kunflen en wetenfchappen bij de Romeinen 

 bloeiden , bleef Athene de hooge fchool van die 

 volk, daar zij hunne ontwikkeling en vorming kwa- 

 men zoeken, en van waar zij den fmaak onder 

 hunne Landgenooten terug bragten. Maar nu de 

 Grieken zelven? Zouden zij in waarheid, wat reine 

 oorfpronkelijkheid betreft , boven de Romeinen 9 

 boven de donkerheid hunner eerfte eeuwen, veel 

 voornit hebben ? Wat de Romeinen aan de Grieken 

 verpligt waren, weten wij met. Wij gisfen er na. 

 Zou het niet mogelijk zijn, dat de waarde van de 

 Grieken boven de Romeinen hier enkel op onze 

 onkunde rustte? 



Wij leenen HOMER us de grootfte oorfpronkelijk- 

 heid , en inderdaad , wie kent dien zanger 9 zonder 

 zijn* naam met eerbiedige bewondering te noemen? 

 Intusfchen, wat weten wij met eenige naauwkeu- 

 righeid van hetgeen zich omtrent de fchoone kun- 

 ften , en in het bijzonder omtrent de Dichtkunde , 

 bij de Grieken toegedragen hebbe , al ftemt men 

 ook niet in het gevoelen van WOLFF en HEYNE, 

 dat het werk des Griekfchen Dichters, eerst vrij 

 rhapfodisch , vervolgens in later tijd bijeenge- 

 voegd en befchaafd zij. Zoo veel fchijnt voor het 

 gezond verftand toch wel zeker, dat men onmo- 

 gelijk, zonder voorganger, zonder eenige voorbe- 

 reiding, een HOMER us onder een volk ziet ontftaan. 

 Hoe oneindig veel was omtrent het Treurfpel vooraf- 

 gegaan; uit welk een nietig beginfel had het aan- 

 vang genomenj hoe veel was reeds veranderd, 

 C 2 ver* 



