l6 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



mate haar dit meer gelukt, is zij, als navolging, 

 als copie befchouwd, volkomener; de laatfte fchijnt 

 zelfs met te weten 9 dat er een regel beitaat ; zij 

 trcedt in haar eigendommelijkheid voor, verheft 

 zich boven tijdgeest en heerfchende vooroordeelen 5 

 en, even onbekommerd over lof als over berisping, 

 liecft zij haren eenigen grondflag in de perfoonlijk- 

 heid van den Dichter , in zijne eigene wijze van 

 gewaar vvorden en in zijne verbeeldingskracht (2). 



De 



(2) Voor dezulkan, wien dit alles niet duidelijk ge- 

 noeg mogt zijn, moge het volgende tier nog eene 

 plaats vinden. Twee Dichcers bezingen, elk op zijne 

 wijze, wat gij wilt, de Lente bij voorbeeld. De eerfte 

 wil dit en handelt nit plan. Hij herinnert zich alles, 

 wat hij ooit als fchoon in de Lente vond, en leest en 

 beftndeert elke treffende pasfage , die hem omtrent het 

 jengdig jaargetij ooit bij eenigen Dichcer, onden of 

 metiwen, trof. Nu gaat hij , naar zekere regels, of 

 r ; aar een zeker voorbeeld, aan het werk, en met een 

 wikkend oordeel kiest en verbindt hij zekere deelen tot 

 een geheel, dat een vcrs op de Lente moet zijn, nit 

 alles wat hij zich zelven van de Lente herinnert, of bij 

 anderen over haar aangecfoffen heeft. Zoo hij nu van 

 ecne goede en harmonifche versificatie meester is, levert 

 hi) een fchoon, klasfiek Dichtftuk, dat men met genoe- 

 gen leest , en daar men de kunst in bewondert ; maar 

 waarvan ons , bij dat alles , de gedachten en gewaarwor- 

 clingen niet onwillekeurig medeflepen, omdat ze voor 

 ons niet nieuw zijn, niet als lijnregt nit het hart geftroomd 

 tot ons overkomen, maar wij ze, ten minfte wat de 

 deelen aangaat, bij duizend anderen gevonden hebben. 

 Pe andere Dichter men kan eigenlijk niet zeggen, 

 dat hij de Lente ml bezingen; men zon, om juist ie 



zijn, 



