IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 15 



waar God zelf ze niet gezet heeft; en het andere 

 zou xnij over mijne onopregtheid doen bloozen, 

 daar ik in mljii hart geloof, dat onze Dichtkunst 

 nimmer te voren dat toppunt mogt bereiken , waarop 

 wij ze thans aanfchouwen mogen , en dit geloof niet 

 wederlegd kan worden door enkele verzen ot con- 

 pletten uit VONDEL bij te brengen, die zeker het 

 beste , dat wij bezitten , op zijde kunnen gefteld 

 worden; maar door de Dicbters van beide eeuwen 

 geheel en volledig, in ieder vak der kunst, met 

 clkander tc vergelljken , en zoo der uitmuntendheid 

 den palm der overwinning toe te reiken. Dan ik 

 fpoede mij ter zaak. 



Wij noemen oorfpronkelijk , daar wij de gedachten 

 van bij geen anderen vinden, en natuurlijk niet 

 vinden kunnen, dewijl de Schrijver cf Dichter, die 

 ze voortbragt, er geheel den ftempel zljner eigen 

 perfoonlijkheid , zijner innigfte individueele gewaar- 

 wording zoodanig op afdrukte, dat ze eenig zijne 

 eigendommelijkheid vertoonen, en hem alleen toe- 

 behooren kunnen. KANT berchrijft ze zeer geluk- 

 Idg (t) , als een talent , om datgene voort te bren- 

 gen, waartoe zich geen beftemden regel geven laat, 

 maar dat onmiddellijk uit de oorfpronkelijke bron 

 van alle regels, de natuur zelve, put. Elk ziet 

 met een opflag van het oog , dat alle navolging en 

 copie der ware en echte oorfpronkelijkheid dus 

 lijnregt tegenover ftaat. De eerfte zoekt een' regel , 

 en houdt zich naaiiwkeiuig aan denzelven , en naar- 



nm- 

 (O Kritik der Urt/ieilskraft. I. bladz. 182. 



