14 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



genomen fmaak , ten koste der genie , hier en daar 

 kan bevorderen , dit fcheen mij pligc , dit fcheen 

 mij verdienftelijk te zijn. Waarmede zoude ik onze 

 vaderlandfche Poezij ineer kunnen bevorderen, al 

 gelukte het mij ook maar om eenen enkelen flaaf- 

 fchen kluister te verbreken, en de navolging van 

 Ouden en Nieuweren binnen juister palen te beper- 

 ken? Dat mijn tegenwoordig gefchrijf weinig ge- 

 fchikt is, om terftond de algemeene toejuiching tc 

 vervverven , weet ik ; dat men er eenmaal ligt eens 

 anders over oordeelen zal , is zeer mogelijk , en 

 geloof ik zelfs ; maar in alien geval verdicnt mijne 

 opregtheid in het gulhartig belijden van hetgeen ik 

 gevoel, geen boon; maar misfchien, zelfs waar ik 

 dwale , nog eenige toegevendheid. Wat toch zou 

 op dit eigen oogenblik gemakkelijker zijn , en meer 

 op den vrij algemeenen lof van eenen kennerblik 

 kunnen ftaat maken, dan de grenspaal aan te wij- 

 zen, welke te overfcbrijden , aan alle menfchelijke 

 genie en fmaak ontzegd is, en dan HOMERUS voor 

 alien en VONDEL voor ons te noemen; wat ligter, 

 dan ook hier laudator temporis acti te zijn, en 

 om de eeuw van den grooten Agrippyner te prij* 

 zen , den Dichteren van onzen leeftijd hunne waarde 

 te ontzeggen, of aan hunne wezenlijke verdienfte 

 te knagen; maar het eerfte wilde ik niet, omdat 

 ik , bij den diepften eerbied voor HOMERUS en VON 

 DEL, toch heilig aan de volmaakbaarheid van den 

 geheelen mensch, met alle zijne vermogens en ta 

 lemen, geloof, en dus geen grenspaal verkies te 

 helpen zetten , en het mij ook niet vermeten zou , 



waar 



