132 OVER DE OORSPRONKELIJKHE1D 



W;e ontzegt ware fchoonheid aan het volgend 

 tafereel der zich ontwikkelende lente : 



Be kouwe, nare nacht, met duijsterheid omhangen, 

 En fterren , weken al des uchtends rode wangen. 

 Ons aardenkreis ghenaakt het wenfchelijk gezicht, 

 Der ftralen groeijzaam-heet des Kernels groote Licht: 

 Dat liet d* onvruchtbaar Ram otn in den flier te flieren, 

 En *t Noorde gordel weer met loverfchaauw te cieren, 

 De Veldgodinnen wuft zich pareu aan de reij: 

 Hen koekoekt Zomersbo, de zoete koele Meij. 

 Taleije leidt ons uit langs d' Amftellandfche ftroomen, 

 *t Aanfchouwen 't nieuwe kleed van 't natte veld en boomen,, 

 Diens vrolick bleke loof drong plotfelijken uijt 

 (Met fwanger knoppenbol) der takken dorre huijt ; 

 En 't gras, dat onder 't ijs in d' Herrefst was gheweken, 

 Begon zijn fpichtig hoofd door T t water op te,fteken. 

 Het veld, dat korts nog fcheen een wnterrijke Meer, 

 De ruige kanten toond' en kreegh zijn verwe weer: 

 Daar lang de fpertelvis na lust had ghaan vermeijen, 

 Daar zou men alle daegh melkrljke beesten weijen: 

 Dien walght het doffe hoij , en tochten zeer naar 't veld, 

 Dat beter voedt , tot vet en grazich zuivel fmelt. 



En wat eindelijk de kracht en ine'e'ngedrongenheid 

 der denkbeelden betreft, men vindt bijna geene 

 bladzijde in den Hertfpieghel ; die er geen voor- 

 beelden van oplevert. Zie er hier twee van, voor 

 de vuist gekozen: 



Van 



