134 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



en in welken de naam van oude Kamer verloren 

 ging, is blijven voortduren. 



Hoe groot er HOOFT over dacht, moge uit een 

 gedeelte des briefs, dien hij uit Itatil aan haar 

 zond, blijken: 



Zijn groet zendt, die met weet, 6 konstrijk Broedertal! 

 Of hij u meesters of zijn breeders noemen zal, 

 Terwijl het wit gebergt en moeijelijke wegen 

 De bosfchen en de zee, die tusfchen ons gelegen, 

 En menig vrnclubaar veldt en akker mij belet 

 Mijn' geest met uw gezang te voeden al te met: 

 Zoo doe ik bij gebrek van die gewoone weelden, 

 Het geen ik kan, dat is, uw doen mij intebeelden, 

 En daar ik u, noch ook uw kunst niet mach verftaan, 

 Laat ik dees dichten, die nog ruuw zijn, tot u gaan; 

 Getuigen van mijn doen, en van mijn wll een teken, 

 Om, zoo gy niet tot mij en kondt, tot u te fpreken, enz. 



Ja, uit deze fchool kwamen HOOFT en VONDEL 

 voort , en met hun de ware , echte Nederlandfche 

 poezij, die in het kort, bij verbazende voortgangen, 

 met het beste, dat de Buitenlanders in dit tijdperk 

 bezaten, met voordeel kon wedijveren. 



Onuitfprekelijk groot zijn beide deze mannen in 

 hun vak gweest. Zij hebben de naauwlijks ontloken 

 kunst gevormcl, dezelve verder vooruit gebragt, 

 dan zij het in alle de jaren, die voor hen verlopen 

 waren , door de vereenigde Nederlandfche dichters 

 gedaan was. Zij blijven tot op dit oogenblik hunne 

 voile waarde behouden, en zullen die blijven be- 



hou- 



