136 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



deze waan reeds hoogst ongerijmd zijn. Geene 

 kunst, hoe verdienftelijk ook, hoe gelukkig ook 

 onder zekere omftandigheden voortgezet , bereikte 

 immer eensklaps het toppunt , zoo men de kunst 

 al een toppunt leenen kan, en zij niet, even als 

 de geheele volmaakbaarheid van den mensch, tot in 

 het oneindige moet gedacht vvorden. Hoe veel te 

 minder zou dit te verwachten zijn in den tijd, dien 

 HOOFT en VONDEL bclecfden , daar hun niets dan 

 gebrek en behoefte yoorafging, en zij de eigenlijke 

 kunst eerst fcheppen moesten? Ja , begrijpelijk, 

 natuurlijk zelfs is het , dat men hen eens op het 



hoog- 



Zou hier de poezij van alle wetenfchappen alleen eene 

 uitzondering maken? En welk eene uitzondering dan 

 nog? Vd(5r HOOFT en VOKDEL was er bijna niets. 

 HOOFT en VONDEL fcheppen eene kunst; goed, nattmrlijk 

 zelfs maar HOOFT en VONDEL brengen haar tevens toe 

 die hoogte, dat ze voor geen aanwas, voor geene ver- 

 betering meer vatbaar is.... welk eene ongerijmdheid! 

 Is die mogelijk, is het zelfs denkbaar? Toen VONDEL 

 verfcheen, was de kunst gebrekkig^ dit ontkent nie- 

 raand. VONDEL, een genie, deed, wat v66r hem nie. 

 mand gedaan had; hi) voerde de knnst tot eene zekere 

 volmaaktheid, in betrekking namelijk tot alles, wat voor 

 hem geweest was; derhalve moet alles, wat na hem 

 komt, en van zijne voorlichting gebruik kan maken, 

 onder hem blijven, althans het niet verder brengen kun- 

 nen, dan hi) het gebragt heeft. Welk een gevolg ! 

 VONDEL zelf bewijst volkomen het tegendeel. Zie 

 's mans eerfte , allergebrekkigfte verzen. Hoe weinig 

 overtreffen zij het beste van SPIEGEL, zoo zij het waarlijk 

 overcreffen? Zie zijne laatfte verzen, hoe oneindig over- 



tref- 



