IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 137 



hoogfte toppunt waande; hoe kon dit bijna anders? 

 Vermoeid van bet monfterachtige , dat hun vooraf- 

 ging, en betooverd door de ware kunst, die men 

 eensklaps in de werken dier groote vemuften ont- 

 dekte, moest men zeer ligt voor onovertrefFelijk 

 verklaren , wat alles, wat him voorging, zoo on- 

 eindig overtrofFen had. Bijna het eigen gevoel als 

 bij de eerfte ontdekking der Griekfche meesterftuk- 

 ken. Even als toen de laatden volmaakt moesten 

 fchijnen bij alles , wat de middeneeuwen opgeleverd 

 hadden , moesten de verzen van HOOFT en VONDEL 

 als het non plus ultra der Nederlandfche dichtkunst 



voor- 



treffen zij SPIEGEL? VONDEL dus zelf ging op de baan 

 gedurig vooruit, en ftaafde onwederfprekelijk den voort- 

 gang der kiinst ; maar nu zette hij bij zijn dood de laatfte 

 grenspaal , boven welke de kunst tot in alle eeuwigheid 

 met klimmen kan. Had de man nog twimig jaren te 

 leven gehad , hij zou de kunst nog gedurig voortgezet 

 en volmaakt hebben; maar hij fterfc , en nu is de kunst 

 zelve niet meer voort te zetcen, niet meer te volmaken. 

 Voelt men het ongerijmde van deze (lelling niet? Waar- 

 lijk nit de natuur der zaak zou dit reeds de ongerijmdheid 

 zelve zijn; maar nu komt hier nog bij, dat niemand ont- 

 kennen kan, dat men zelfs in de beste verzen van VONDEL 

 nog gebreken aamreft, die wel niets aan zijne grootheid 

 ontnemen , maar toch tevens onwederfprekelijk ftaven , 

 dat het er ver af is, dat hij de laatfte grenzen der kunst 

 zou bereikt hebben. Men denke dit ernftig na, en ver- 

 heffe VONDEL, naar waarde , zoo hoog men ook wil 

 alleen gebruike men 's mans pogingen niet, om de po- 

 gingen van alles wat na hem kwam, of nog komt, te 

 verlammen. 



15 



