IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 139 



en het wagen durfde, dit openlijk te bevvonderen 

 en na te volgen. 



Welke was de grootfte behoefte onzer Neder- 

 landfche poezij , toen HOOFT zich het ecrst aari de- 

 zelve wijdde? Was het dichterlijk gevoel of rijkdom 

 van denkbeelden ? Geenszins , beiden vindt men , 

 ja, meestal als ruwe, maar toch altijd als echte dia- 

 manten, zoo ver, en beter zelfs, dan het toen 

 bijna ergens gevonden werd , in den Hertfpiegel 

 van SPIEGEL. Maar het haperde aan het behandelen 

 der taal, aan de melodij, aan dat zangerige, rol- 

 lende, dat de poezij tot muzijk maakt en de ooren 

 (Ireeit. Men kende geene cadans ^ geen lange en 

 korte lettergrepen. Maat en rust werden verzuimd , 

 en in plaats, dat de verzen zachter en bevalliger 

 dan het proza zouden vloeijen, won het hier ge- 

 meenlijk het proza, en om op hardheid, geclrongen 

 uitdrukkingen 9 en onharmonisch geknotte , of hard 

 ineenfmeltende woorden te ftooten , behoefde men 

 het laatfte flechts met de eerfte te verwisfelen. Zoo 

 vinden wij in SPIEGEL, fchoon verre weg den besten 

 van de vroegeren, eene rijke verbeeldingskracht, de 

 fchoonfte dichterlijke denkbeelden , de bevalligfte 

 tafereelen ; maar wij vinden ze in verzen , die over 

 het algemeen de disharmonie zelve zijn, en die, 

 ver van de denkbeelden te onderfleunen , of in het 

 fchoonfte licht te, plaatfen, ik laat ftaan door maat, 

 cadans en eigen melodij eenen nieuwen glans en 

 de laatfte waarde bij te zetten, dezelve gebrekkig 

 voordragen, onder eene gedrongene uitdrukking 

 doen lijden , en , in ddn woord , overal de boeijen 



ver- 



