IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 143 



eigen fchat van voortreffelijkheden uit Italic weder- 

 keerende , voor de Nederlandfche poezij niet zouden 

 hebben kunnen worden , wat HOOFT voor dezelve 

 geweest is. HOOFT was, in den volften zin, een 

 man van de befchaafde wereld. Die fijne takt van 

 het welvoegelijke en bevallige, die men niet uit 

 boeken aanleert, maar enkel in de beste kringen 

 verwerft , was hem geheel eigen , en ftraalt , voorai 

 in zijne gezangen (82), tot eene hoogte door, die 



zelfs 



tiende eeuw in Nederland te voorfchijn bragt, aan te 

 wijzen? Hier de HEEMSKERKEN, de HEINEN, de WASSE- 



NAREN, de KORTENAREN, de TROMPEN , de RUITERS Op 



zee; daar de MAURITSEN, de FREDRIK HENDRIKS, op het 

 land ; om nu van de doorluchtige ftaatsmannen in onze 

 raad-, van de voortreffelijke geleerden in onze gehoor- 

 zalen te zwijgen. Zon de diclnkunst, bij zoo veel on- 

 fterfelijke eer des vaderlands , onder een volk, dat haar 

 nimmer bezeten had, niet hebben moecen geboren wor- 

 den, en waar zij reeds beftond, nice ten toppunc hebben 

 moeten rijzen? Ja, mits er eene [aal, voor de dicht- 

 kunst gefchikt , voorhanden zij , en een groot vernuft 

 het voorbeeld geve. En ziedaar de grootheid van onzen 

 HOOFT! Hij fchiep eene dichterlijke taal, en wist er 

 het eerst in uit te mnnten. Zonder hem zou gewis de 

 dichtkunst zoo fpoedig onder ons datgeen niet geworden 

 zijn, wat wij ze onder VONDEL reeds werkelijk zien. 



(82) Elk die met HOOFTS fchrifcen gemeenzaam ge- 

 weest is, zal het zeker niet ontgaan zijn, dat deze 

 dichter nergens losfer en bevalliger is, dan in zijne ge- 

 zangen. Deze zijn over het alg- meen zoo zoetvloeijend 

 en rijk in verwisfeling van maat en coon, als zijne audere 

 gedichten, en voorai zJjne Alexandrijnen , nog ftijf e 



ftroef 



