146 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



wijdde , en waarvan de meesten bij gelegenheid 

 eener partij op het Huis te Muiden gedicht zijn. 

 De dichter wil met kusjes loonen en beloond wor- 

 den, en hier wil hij in het geheel niet op het 

 aantal zien. Waarlijk, onder deze versjes van VAN 

 BAARLE zijn er tooverachtigen, die het befchaafdfte , 

 dat de Franfchen van dien tijd bezitten, op zijde 

 ilaan, en, in waarheid van gevoel, hetzelve ver 

 overtreffen. 



Uit deze fchool is VONDEL ontftaan* 



Met het noemen van dezen , waarlijk grooten 

 naam, gevoel ik vooraf levendig, hoe moeijelijk 

 het mij zijn zal, hem in zijne echte waarde daar 

 te ftellen, zonder, van den eenen kant, hem iets 

 van die wezenlijke verdienften, die meer dan ander- 

 halve eeuw in hem gehuldigd hebben, te ontne- 

 men , en hem , van den anderen kant , niet op die 

 onbereikbare hoogte te plaatfen , daar vooroordeel 

 of gebrek aan fmaak hem zoo dikwerf op vergood 

 hebben , en daar hoogmoed , in de gedaante van 

 nederigheid, hem te liever op wil doen (land hou- 

 den, naarmate dezelve er te gemakkelijker door in 

 zijnen roem waant te deelen. 



VONDEL, zou ik het niet hartelijk gaarne erken- 

 nen, die zoo veel van hem geleerd, zoo menig 

 verrukkelijk uur onder de beoefening zijner fchriften 

 doorgebragt heb, en die, bij een geheel. verzwakt 

 geheugen , zijne fchoonfte verzen nog altijd van 

 buiten ken, en dezelve waarfchijnlijk nimmer ver- 

 geten zal, VONDEL heeft bij ons de dichtkunst tot 

 eene hoogte verheven, als voor of na hem geen 



Ne- 



