IN BE WERKEN DER DICHTKUND$. .147 



Nederlandsch dichter immer deed. Ja, ziet men, 

 waar hij begon x en vvaar hij eindigde, dan fchijnen 

 er eeuvven tusfcheu beiden te liggen. Maar VONDEL 

 is bij alle zijne grootheid, in zeer vele gewigtige 

 vakken der kunst niet buiten wezenlijke gebreken 

 gebleven. Somniigen er van behooren aan zijne 

 eeuvv, anderen aan zijne opvoeding, de meesten aan 

 het beperkte der menfchelyke natuur zelve ? die niet 

 eensklaps , maar langs trappen en door jaren de 

 volmaaktheid gedurig nader kojnt , en dan flechts 

 in hare ontwikkeling en toeneming belemmerd en 

 vertraagd wordt, wanneer men haar eene grenspaal 

 opdringt, die zij niet overfchrijden mag of kan, 

 of een model als vlekkeloos en volkomen voorftelt, 

 dat niet vlekkeloos en volkomen is, dat wel op 

 vele plaatfen en in menig opzigt navolgenswaardig 

 is, maar echter zijne wezenlijke gebreken heeft, 

 en niet overal ten model ftrekken kan. Dan moet 

 zij natuurlijk op dezelfde hoogte blijven, zoo al 

 nidt gedurig tot eene lagere zinken, en de gebre- 

 ken zullen, als zoo vele fchoonheden 5 vereeuwigd 

 worden. 



Uit deze fchool kwam VONDEL. Inderdaad alle 

 de fchrijvers van dien tijd getuigen eenparig, dat 

 VONDEL door de werken van HOOFT, dat hij vooral 

 door de verkeering met hem gevormd zij ge worden, 

 en VOLLENHOVEN , om van anderen te zwijgen , 

 zegt ronduit, dat VONDEL geen VONDEL zonder 

 HOOFT zou geweest zijn. Het is waar, wezenlijken 

 aanleg tot poezij ontdekte HOOFT reeds in VONDEL 

 in 1601, toen de laatfte naauwelijks $ffl knaap 

 K a van 



