154 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



oneindig aan VONDEL verpligt ben , die mij zijne 

 beste verzen dagelijks nog met verrukking herin- 

 fler, en over het algemeen zoo fterk als iemand 

 met hem ingenomen ben, menigmaal met tallooze 

 lieden van fmaak van beide fekfen de proef heb 

 genomen , maar dat ik nooit iemand gevonden 

 heb, die VONDEL, zoo als hij was, met vermaak 

 gelezen heeft (86;. Allen betuigden mij dat pleg- 

 tig, en er waren hier velen onder, die ik 's mans 

 werken met den grootften lof en de fterkfte aanbe- 

 veling ter hand had gefteld. Vooral goldt dit oor- 

 deel zijne Tooneelftukken , als Tooneelftukken be- 

 fchouwd. En onder dezen waren er niet weinigen, 

 die de verzoeking niet hadden kunnen wederftaan 

 van er geheele brokken, van wegens derzelver . tref- 



fen- 



(86) Nog eens, ik heb voorgenomen om van geene, 

 thans nog levende dichters te fpreken. Hoe velen kon 

 ik er thans anders opnoemen , wier gedichten , zoo als 

 ze geplaatst zijn, achtereen, ieder in zijne foort, met 

 genoegen gelezen kunnen worden, en waarvan elk ge- 

 dicht op zijne beurt ftof tot eene aangename voorlezing 

 aanbiedt. Elk zal , zonder dac ik iemand noem, zich 

 deze dichters wel voor den geest brengen. En wat 

 zeggen , bij het inwendig levendig gevoel van het fchoone, 

 dat men onder het lezen hunner gedichten ondervondeu 

 heeft , de uitfpraken dier kunstregters , die zich bij ons 

 eenmaal op den drievoet van APOLLO geplaatst hebben, 

 en, zonder gevoel, over ons gevoel zelve beflisfen? 

 Het nageflacht zal op zijne beurt oordeelen met hoe 

 veel regt. Het ware fchoon zal op den ftroom des tijds 

 nog boven drijven, als de kunstregter en zijn oordeei 

 lang vergeten zullcn zijn. 



