I 

 IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 155 



fende fchoonheid, uit van buiten te leeren. Maar 

 fchoon zij ook den kerszang; waar werd opregter 

 trouw ; het dun gezaaid geftarnt verfchiet ; het 

 verhaal van den bode tilt den Gysbrecht van Amflel; 

 den droom van Jozef enz. met vervoering ophie- 

 ven , zij bleven ftandvastig beweren 9 dat zij het 

 geheel, als Tooneelftuk befchouwd , ellendig keur- 

 den , en met moeite ten einde toe hadden kminen 

 doorlezen. Hoe veel gezag ik in duizend gevallen 

 ook aan het oordeel van een DE GROOT, van een 

 vossius toeken ; wat deze doorluchtige namen ook 

 anders bij mij gelden; hier geldt het oordeel van 

 een vrouw van fmaak meer bij mij. De geleerden 

 mogen deze onfterfelijke mannen bijvallen, het pu 

 bliek volgt zekerlijk h'un oordeel niet. Het zal 

 veeleer dat van de vrouw van eenen fijnen fmaak 

 volgen , die , door geene vroegere indrukken ge- 

 vormd , door geene vooroordeelen ingenomen 5 bij 

 hare lectuur eenvoudig her genot van het fchoone 

 zoekt, en zoodra het belang, dat haar hart boeit, 

 de aandoening, die haren boezem verheft, de traan, 

 die onwillekeurig langs hare wangen fluipt, haar 

 doen gevoelen, dat zij het gevonden heeft, zich 

 zeer weinig bekomrnert, hoe en op wat wijze de 

 dichter het heeft weten te bereiken. Wat haar be- 

 haagd heeft, zal eindigen met aan alien te beha- 

 geri , zal gewoonlijk die volkspoezij worden , die 

 eene geheele natie leest , onwillekeurig onthoudt, 

 en duizendmaal met het eigen vermaak herhaalu 

 Bij de miufte nagedachte zal men dit ailes zeer 

 natuurlijk moeten vinden. De geleerde van beroep 



zier 



