156 OVER DE OORSPRONKEtlJKHEID 



ziet op tallooze bijkomende dingen. Hij oordeelt 

 nicer naar kunstregels, dan naar gevoel, en onder 

 de eerften zijn er altijd eenigen willekeurig, die 

 niets dan de lange gewoonte voor zich hebben. 

 Dikweff wederfpreekt hij de traan, die in aller 

 oogen fchittert , om de regel te huldigen. Men 

 herinnere zich hier de Cid van CORNEILLE , die het 

 publiek aanbad, de kunstregter veroordeelde; waar- 

 om? omdat hij dacht, dat het met de voorfchriften 

 van ARISTOTELES in alles niet overeenkwame. Hoe 

 dikwerf is hem reeds lets enkel fchoon , omdat hij 

 lets dergelijks bij HOMERUS , bij EURIPIDES , bij 

 SOPHOKLES vindt, of waant te vinden, hetzelfde 

 dan of het nagevolgde op onzen bodem te huis 

 hoore; hetzelfde of het met onze volksbegrippen 

 al of niet overeenkome (87), met onze zeden in- 

 llemme of er tegen ftrijde. Het is hem fchoon , 

 niet omdat hij er de gewaarwording van in. zijn 

 hart heeft, maar omdat de Ouden het gezegd* heb- 

 ben, en wat hiermede overeenftemt , moet eenmaal 

 fchoon zijn. De vrouw van fmaak daarentegen weet 

 van dit alles niets. Zij raadpleegt e,envoudig haar, 



(87) Dit laatfle zegt zoo veel , dat het gemis daarvau 

 allcen in ftaat is om te beletten , dat een dichefluk immer 

 algemeen behage , of ook eigenlijke volkspoezij wor(3e. 

 Opmerkelijk is hec, (en hoezeer (laaft het, wat wij hier 

 zeggen?^ dat het te fterk Roomfche, dat VONDEL, na 

 zijnen overgang tot die Godsdienst , in zijne ftukken 

 mengde, reeds veroorzaakte, dat zij minder algemeen 

 behaagden , en dat zelfs HOOFT en BRANDT van dit oordeel 

 niet geheel vrij waren. Het is der moeite waardig, bm 



de 



