IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 157 



gevoel, door geene regelen en voorfchriften ver- 

 wrongen, maar door het onvermengd en langdurig 

 genot van het fchoone verfijnd en verhoogd, en 

 wat zij voor fchoon verklaart, is het inderdaad, 

 moet het zijn, dewijl zij er de ongezochte gewaar- 

 wording van heeft. Het algemeen oordeel en fmaak 

 der natie bevestigen haar gevoelen. 



Inderdaad, men moet maar oppervlakkig met den 

 aard van een waar tooneelftuk bekend zijn, om, 

 bij alle de fchoone, tooverachtige verzen, die men 

 hier en daar in VONDELS ftukken vindt, daar vooral 

 zijne .koren op roemen kunnen, toch te erkennen, 

 dat de groote dichter in waarheid van een eigenlijk 

 tooneelftuk geen denkbeeld had, en bovendien nog 

 niet dan eene zeer gebrekkige en onnatuurlijke za- 

 nienfpraak wist te gebruiken. Ook is dit vrij alge- 

 meen het oordeel van onze beste vernuften geweest, 

 die , zonder inzigten , naar him gevoel uitfpraak 

 deden, en vooraf niet befloten hadden, om alles, 

 wat VONDEL eenmaal uit de pen gevloeid was , al 

 behoorde dan hier ook onder zijne warande der 

 ^ zijn tooneel des menfchekjken levens , zijne 



de eigen woorden des hatften hier bij te brengen. M VoN- 

 DEL (zegt hij) is nu wel de eenige , die nog lust heefc 

 om zijn vernufc in de Duitfche dichtkunst te oefenen ; 

 maar het veranderen van Godsdienst en het aanhangen 

 der Roomfche zeden en Pausfelijke inftellingen, maakt 

 zijne gedichten bij de gemeente onaangenaam. Zijn Peter 

 en Pauwels en Maria Stuart zijn te Roomsch , en de 

 aitaargeheimenisfen niet gedicht om het tooneel te die- 

 , nen." Zie BRANDT > /. c. pag, 274. 



