IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 



de allernatuurlijkfte zamenfpraak van die dichters 

 gewoon is, moet niet toeftemmen, dat die van 

 VONDEL bijna overal zeer gedwongen, en zelfs ge- 

 brekkig genoeg is, om naauwelijks den naam van 

 zamenfpraak te verdienen. Ik zvvijg nu nog van 

 gekunftelde enkele regels, waarvan elke perfonaadje 

 er juist'een fpreekt, daar dikwerf eene geheele blad- 

 zijde, en meer, mede gevuld is, en die meer naar 

 zoo vele puntdichten , dan naar eene natuurlijke 

 zamenfpraak gelLjken , althans zeer veel van het ijdele 

 fpet hebben , waarin de een een regel opgeeft, op 

 denwelken de andere met een regel rijmen moet. 

 En wat het gedurig toenemend belang betreft, of 

 gelijk VAN EFFEN het zeer juist noemt, die gedurig 

 aangroeijende beweging der ziel, die, door aanvvas 

 van belang, tot het einde van het ftuk meer en 

 meer gaande wordt gehouden ; waar vertoont zich 

 dat ook maar eenigzins in de ftukken van VONDEL? 

 Wij lezen de Cinna^ de AthaJi^^ de Zaire , en 

 het belang vermeerdert al lezende zoodanig , dat wij 

 van ongeduld gedrongen worden , en als gejaagd , 

 om verder te lezen, tot dat wij den laatften regel 

 en met denzelven de voile ontknooping bereikt heb* 

 ben. Bij VONDEL vpelen wij niets van dat belang, 

 van die onrust, en eindelijk van die volkomen be* 

 vrediging, die het toppunt op ons vermaak zet. 

 Integendeel, zoo wij hier en daar niet op eenige 

 voortreffelijke verzen ftieten, die ons verrukken, 

 en voor eenige oogenblikken onze ziel zoodanig 

 boeijen, dat wij het geheele eigenlijke Treurfpel er 

 door vergeten , wij zouden geen geduld hebben , 



om 



