B IJ L A GEN. 



ware lengte eens manefchijns te ontdekken. Hierom be* 

 hield , naar de gewone fpreekwijs , een maand lange 

 tijd den naam van dertig dagen te bevatten , en, bemerkt 

 hebbende , dat er meesttijds twaalf nieuwe manen ge- 

 durende een jaar voorvielen, rekende men het jaar daar* 

 om op driehonderd zescig dagen. Dat men echter immer 

 een zoodanig jaar gebruikt hebbe, hoe ftellig velen die 

 ook mogen verzekeren, geloof ik niet, daar hec noch 

 met den loop der zon , noch met dien der maan , over* 

 eenltemt, en men er dus geene nuttigheid van zoude 

 hebben. De Grieken voegden in het eerst bij elk 

 tweede jaar eene dertiende nmand, doch daar twee jaren 

 bij vijfentwintig manen zeven en drievierde dagen te 

 kort fchieten, is het zeker, dat men, dit noodig oor- 

 deelende, van tijd tot tijd eene maand zal hebben over- 

 geQagen. Men had daaromtrent bij de Grieken geene 

 vaste berekening, en de ondervinding omtrent de jaar- 

 getijden en de geftahen der maan moest hen telkens te 

 regt brengen. Zij kouden dus niet weten, hoe vele 

 manen er in eenig aantal jaren bevat zouden wezen, en 

 hierom geloof ik , dat zij de ruwe rekening van drie- 

 honderd en zestig dagen in ieder jaar, en eene bijge- 

 voegde maan in elk tweede jaar, langen tijd behielden. 

 Zoo laat HERODOTUS (36) SOLON tegen CRESES zeggen, 

 dat zeventig jaren vijfentwintigduizend en tweehonderd 

 dagen uitmaken. en dat, indien men bij elke twee jaren 

 nog eene maand voegt, eenduizend en vijftig dagen, en 

 het geheel zesentwintigduizend tweehonderd en vijftig 

 dageu zal opleveren. SOLON fpreekt echter zoo , als of 

 hij van het getal der bijgevoegde maanden niet zeker 

 was, hetwelk het reeds gezegde bevestigd. De Ouden 

 zochten gedurig naar zekere tijdkringen, welke eenig 



ge- 



(S<9 L. I. p. 37. 38. 



