B IJ L A G E N. 275 



Iionderd zevenenveertig manefchijnen. Dezelfde fchrijver 

 leidt uit Openb. 12 vs. 6 en 14, af, dat aldanr, en 

 DANICL 12 vs. 7, een tijd driehonderd zestig jaren, eh 

 tijd , tijden en een halve tijd , drie en een half maal 

 die geul , dat is : eenduizend tweehonderd zestig betee- 

 kent, en hij toont, dat eenduizend tweehonderd zestig 

 jaren weder eenen cirkel nitmaken, zijnde dezelve nice 

 meer dan n uren 8 min. 27 fee. grooter den vijftien- 

 duizend vijfhonderd vierentachtig manefchijnen. Het 

 verfchit dezer beide cirkels , namelijk eenduizend veertig 

 jaren , ftelt dezelfde fchrijver eenen volkomen cirkel 

 van twaalfduizend achthonderd drieenzestig manen of 

 driehonderd negenenzeventigduizend achthonderd twee- 

 envijftig dagen uit te maken, en het is zeker dat deze 

 een der naauwkeurigfte cirkels is, welke gevonden kan 

 worden. Daar nu DANICL die omtrent het jaar 552 fchreef, 

 en er, uithoofde zijner kennis aan de geleerdheid der 

 Babijloniers, zoo veel in zijne fchriften voorkomt, dat 

 daaruit genomen is , komt 'het mij ten hoogften waar* 

 fchijnlijk voor , dat deze cirkels wezenlijk aan hun be- 

 kend zijn geweesc, en dan hadden zij eene zeer naauw- 

 keurige kennis van het z'onnejaar. Het was niet moge- 

 lijk, dat de oude ilarrekundigen atreeds de ftanden van 

 zon en maan , en bijgevolg de verduisteringen op de 

 hedendaagfche wijze konden berekenen, daar PTOLEMEUS 

 in de tweede eeuw de eerfte is geweest , die de ftarre- 

 kunde door behulp der meetkunst tot eene geregelde 

 wetenfchap heeft gebragc, fchoon hij door den arbeid 

 zijner voorgangeren, en vooral van HIPPARCHUS , daartoe 

 was in ftaat gefteld. Langdurige waarnemingen hadden 

 de oude flarrekundigen geleerd, dat de verduisteringen' 

 na tweehonderd drieentwiiitig manefchijnen, welke nabij 

 gelijk zijn aan tweehonderd tweeenveertig omloopen der 

 maan in betrekking tot den knoop, en tweehonderd ne. 

 S 2 gen- 





