IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 163 



wij hier intusfchen nog cenige oogenblikken op 

 door, en pogen wij dan nader te bepalen , welk nut 

 wij inderdaad van de ftudie der ouden, en van die 

 der inlandfche goede dichters trekken kunnen. 



Ik heb reeds toegeftemd , dat wij , na de vreesfe- 

 lijke verwoesting van alle kunften en wetenfchap- 

 pen, en zelfs van alle gevoel voor het fchoone, 

 in den nacht der middeneeuwen , alles ter herftel- 

 ling aan de ouden alleen verpligt zijn, en ik wil 

 er gaarn bij erkennen 9 dat deze verpligting eeuwig 

 zal duren. Maar ik ben toch niet minder over- 

 tuigd , dat , hoe natuudyk en noodzakelijk zelfs die 

 navolging in het begin ook zijn mogt , zij toch een* 

 maal een einde moest nemen , wilde men , uit de 

 natuur der zaak 5 niet eeuwig onder de modellen 

 blijven ; maar ook op zijne beurt iets nieuws en na- 

 volgenswaardigs voortbrengen. Hoe veel , aan onzen 

 bodem en naar onze zeden geheel vreemds, raoest 

 dit bovendien niet in onze kunstwerken brengen , 

 en kon het hart waarlijk hier voor gloeijen , kon de 

 ziel er een zeer levendig belang in nemen? On- 

 merkbaar is dit vreemde wel , door onze Latijnfchc 

 en Griekfche opvoeding, waardoor wij gewoonlijk 

 eer met de natuur en gefchiedenisfen der Grieken 

 en Romeinen , dan met die van ons eigen vaderland 

 bekend zijn, eenigzins genaturalifeerd gevvorden^ 

 maar voor wien eigenlijk 2 voor het volk ? voor het 

 gros der natie ? Geenszins ; enkel voor de zooge- 

 naamde geletterden. Van hier, dat wij overal zoo 

 veel dichtftukken vinden , daar de eigenlijke geleer- 

 den het zegel aan hangen , fchoon ze volftrekt niet 



L a al 



