164 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



algemeen behagen en nooit volkspoezij kunnen wor- 

 den. En welke boeijen legt het den dichter aan I 

 Wij hebben reeds met een enkel woord aangeftipt , 

 hoe menigen zweetdroppel het den waarlijk grooten 

 CORNEILLE kostte , om zljne ftukken voor het 

 Franfche Tooneel te fchikken en ze tevens in den 

 regel te dwingen , die ARISTOTELES eetiwen te voren 

 voor het Griekfche Tooneel had ontworpen. En 

 inderdaad , hoe zeer moest hem deze dwang in zijne 

 arendsvlugt vertragen ! Intusfchen was en bleef die 

 den grooten dichter onmogelijk. En waarom? Om 

 dat in meer dan een opzigt de Franfche en Griekfche 

 zeden zich volftrekt niet vereenigen lieten. Men 

 denke hier flechts aan eene der drie zoogenaamde 

 eenheden , ilc meen die van plaats. Deze floeg zoo 

 volkomen met de Griekfche ftaatkunde en zeden in , 

 dat zij er niet alleen als van zelven uit voortvloei- 

 de , maar dat het zelfs bijna onmogelijk was , om 

 haar op het Grieksch tooneel te overtreden. Een 

 markt , plcin of openbare plaats: zie daar altijd bij 

 de Crieken het natuurlijke tooneel, en de zeden 

 bragten mede , dat er zoo wel de koningen als het 

 volk op verfchenen. Bij de geheel andere ftaat- 

 kunde der modernen, waar alles door de duisternis 

 van het kabinet bedekt bleef, de koningen zeldzaam 

 in het openbaar verfchenen, en zeker nooit han- 

 delden , moet deze eenheid dikwerf alleronnatuur- 

 lijkst worden. Maar wat zou de gekwelde dichter 

 aanvangen? HLj wist vooraf, dat zijne ftukken, ja, 

 door het publiek toegejuicht, maar door de kunst- 

 rigters naar de regels van ARISTOTELES beoordeeld 



zou- 



