OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



maturgiz van LESSING kan halen? Na de gron* 

 digfle beoefening der Ouden, en vooral van het 

 Gnekfche tooneel , toetfte hij de regels van ARISTO- 

 TELES , (eigenlijk niet uit de natuur zelve , maar uit 

 de ontleding der fchoonheden , die in de beste 

 Gnekfche dichters voorkwamcn, en bij de nafporing 

 der oorzaken, die het beiang verwekten, verzameld,) 

 aan de natuur zelve , en hoe ras moest zijne fcherp- 

 zinnigheid nu ontdekken , wat in de Gnekfche re- 

 gelen eigenlijke , van alle tijden en zeden onafhan- 

 kelijke en eeuwige natuur was, en wat daarentegen 

 enkel naar de Griekfche zeden en gewoonten gemo- 

 dificeerde natuur was (90), en hoezeer moest nu 

 ^erflond van de drie eenheden de eerfte , die van 

 daad namelijk , zoodanig in vvaarde winnen , dat zij 

 volftrekt tot den grondflag van* ieder goed treurfpel 



moest 



(90) En wij onderflellen hier nu nog altijd volmaakt- 

 heid, fchoon dan ook piaatfelijke , in de werken der 

 Grieken. Zoo wij nu eens voor een oogenblik aanne- 

 men, dat die volmaaktheid niet bellond, en ARISTOTELES 

 zijne regels ineer uit hetgeen er was, vormde, dan wel 

 vooraf naauwkenrig bepaalde , hoe hec naar de eeuwige 

 gronden van het fchoon e zijn moesc, hoe weinig knn- 

 nen zij dan als eeuwige en onveranderlijke voorfchriften 

 voor alle tijden gelden? Dat die waarlijk het geval met 

 ARISTOTELES was , ftraalt den onpartijdigen op nice/ dan 

 eene plaats in de oogen. Zoo ftaat hij onder anderen 

 toe, dat de eenheid der Fabel juist niet al te wel door 

 HOMERUS waargenomen zij. Maar zou de man dit nu als 

 eene feil aan HOMERUS toekcnnen en ten naastenbij mec 

 HORATIUS zeggen: aliquando bonus dormtiat Homerusfc. 



Geens- 



