IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 



moest aangenomen worden, zoodat bij het verzui- 

 men van dezen regel geen ftuk den naam van fchoon 

 zal verdienen, en zelfs op den duur onmogelijk 

 belang zal kunnen verwekken 5 terwijl de twee ove- 

 rigen , die van tijd en plaats namelijk , aan groote 

 uitzonderingen onderhevig waren , en vooral de 

 laatfte naar de bijzondere zeden en gewoonten van 

 en volk en deszelfs ftaatkundige gefteldheid be- 

 paald moest worden , en dit laatfte juist om ze niet 

 in fchijn , maar inderdaad met den waren geest der 

 Gricken te doen overeenftemmen , of, met andere 

 woorden , om ze juist voor ieder volk in zijn eigene 

 gefteldheid dat te doen zijn , wat ze voor de Grie- 

 ken in hunnen toeftand eenmaal geweest was. En 

 zie daar, niet de flaaffche, maar de eenige echte, 

 en hierdoor vruchtbare navolging der Ouden. 



En 



Geenszins, veel liever dan den vader der Griekfche 

 Dichtktinde iets menfchelijks ** lacen ondergaan, wil hij 

 het aan de] natuur van het Heldendicht zelve toefchrij- 

 ven , want HOMERUS kon niet feilen. Ook komt mij de 

 volgende aanmerking van den fchranderen ADDISON fZie 

 ttngelsch* Spectat. N. 273.) zeer gegrond door: ,,Men 

 ziet fzegt hij) dat de regelen, die ARISTOTELES uit 

 zijne aannierkingen op HOMERUS getrokken had, niec 

 naauwkeurig kunnen toegepast worden op de Helden- 

 dichien, die na zijnen tijd zijn vervaardigd geworden. 

 Elk onpartijdige kunstrigter zal gemakkelijk begrijpen, 

 dat ze volmaakter zouden geweest zijn, zoo hij de 

 Eneide b. v. ook gelezen had, die eenige eeuwen na 

 w zijn' dood eerst opgefteld werd." Hoe veel ineer 

 geldt dit nog omtreiit het Treurfpel! 

 L4 



\ 



