170 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



land , die him herinnerde , hoe menigen gezegenden 

 avond zij zelven op het land hadden doorgebragt; 

 of fchetfte hun met verwen , aan het gevoel en de 

 natuur ontleend, hoe genoegelijk het leven des ge- 

 rusten landmans daar heen rolde. Zij vergaten , als het 

 ware, de fchilderij, en werden werkelijk op het 

 veld verplaatst, genoten op nieuw den lieven avond, 

 dien zij in vroegere dagen zoo menigmaal genoten 

 hadden , en waaraan zij zich nog altijd met vermaak 

 herinnerden; of deelden zoo levendig weer in de 

 flille vreugd, in het onfchuldig genot des land- 

 mans , als of zij werkelijk op nieuw in zijne lag- 

 chende en veilige woning op eenen lieven lente- 

 dag verplaatst werden ; en zoo zeer zij die gewaar- 

 wordingen, die reine natuuraandoeningen aankleef- 

 den, die eens hunne zoetfte vreugd uitgemaakt, en 

 van zoo menig drukkend, kommervol oogenblik had- 

 den vertroost, en hun nog, bij elke herinnering, 

 een zuiver , onvervalscht genot bleven fchenken ; 

 even zoo zeer beminden en zegenden zij den dich- 

 ter, die ze op nieuw zoo levendig door zijne 

 fchoone , vloeijende verzen in hun hart wist te ver- 

 wekken, als of de lang vervlogen oogenblikken 

 weder zalige tegenwoordigheid wierden, en zij nog 

 cens alles op nieuw genoten. 



Blijkt het niet duidelijk uit foortgelijke voorbeel- 

 den, die men talloos zou kunnen verdubbelen , dat 

 eigene natuur allaen het vermogen bezit van op 

 aller harten te kunnen werken , terwijl eene vreemde , 

 hoe fchoon dan ook nagevolgd, wel den geleerden 

 behagen, door ingezogene begrippen en vooroor- 



dee- 



