1/4 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



veronderfteld , dat VONDEL volmaakt ware en nim- 

 mer door eenig volgend Nederlandsch dichter be- 

 reikt, altlians niet overtrofFen kon worden; wat 

 zou hier dan nog uit volgen ? Dat wij hem 

 bewonderen rnoesten? ja, maar ook dat wij hem 

 eeuwig copieren moesten? Waartoe? Om voor 

 onze natie copie'n te leveren van een origineel, 

 dat in ieders handen was? Wie toch zou die 

 eeuwige copien begeeren , daar hij ieder oogenblik 

 het veel betere origineel kon lezen ? Neen , dan 

 zou het natuurlijkfte en wijsfte tevens zijn, dat 

 niemand bij ons iets meer aan de dadelijke uitoe- 

 fening der dichtkunst deed. Wij hadden dan een- 

 maal den volmaakten dichter, en konden als zooda- 

 nig bij den vreemdeling op hem roemen, en hem 

 op eigen grond naar willekeur vergoden. Maar 

 waartoe zouden wij hem rusteloos navolgen? Zou 

 het niet de dwaasheid zelve zijn , daar toch eenmaal 

 het non plus ultra der kunst en menfchelijke vol- 

 maakbaarheid in hem aangewezen ftond, hem te 

 willen overtrefFen, en dus pogingen aan te moedi- 

 gen, die naar een onbereikbaar wit flreefden? Wat 

 zou hier het onfeilbaar gevolg van zijn? Dat het 

 getal der brekebeenen tot in het oneindige vermeer- 

 derd wierd, en dat elke mislukte poging op nieuvv 

 den moed zou helpen uitblusfchen. En wat won 

 de natie in letterroem hiermede? Zoo zekcr als 

 ware, echte genie rusteloos voortgedreven wordt, 

 om het ideaal, dat haar voor oogen zweeft, na te 

 ftreven , fchoon zij het nimmer bereiken zal ; even 

 zoo zeker moet zij overtuigd zijn, dat het gedurig 



