IN DE VVERKEN DER DICHTKUNDE. 175 



nader te rukken zij, zal dat vuur in haar blijven 

 gloeijen, dat haar bij poozen boven het menfche- 

 lijke verheft , en het onmogelijke mogelijk doet vin- 

 den. Van het oogenblik, dat dit goddelijk ideaal 

 eenmaal bereikt zou zijn, zou er geen genie meer 

 beftaan. Zij zonk met verlamde wieken dadelijk 

 ter aarde , om nimmer weder te verrijzen. Van den 

 eigen kunftenaar, daar men eens met geestdrift van 

 zong : sedibus acthercis 'spiritus ilk venit ! zou men 

 vervolgens alleen kunnen zeggen: 6 Imitatores ser- 

 vum pecus ! en het zou met de poezlj voor de vol- 

 gende geflachten gedaan zijn. Nu beflisfe men 

 zelf, hoe nadeelig het voor de ware kunst moet 

 zijn, niet alleen een ideaal, als waarlijk bereikt, 

 haar op te dringen , maar het zelfs in een dichter 

 aan te toonen , die , bij de grootfte verdienften , 

 toch nog zijne gebreken heeft , en waarlijk in meer 

 dan een opzigt te overtrefFen is. 



Maar ik gevoel, dat men uit hetgeen wij tot 

 hiertoe gezegd hebben, de allerverkeerdfte gevolgen 

 zou kunnen afleiden, en zeker zou men dit doen, 

 indien men er van verre of van nabij uit wilde be- 

 fluiten, dat men de grondige beoefening der Ouden 

 kon misfen, of bij ons HOOFT , VONDEL en andere 

 goede Nederlandfche dichters veilig daar laten. Men 

 zou hier ten eenemale door tegen mijne bedoeling 

 handelen, en duidelijk verraden, dat men mijn oog- 

 merk niet begrepen en mijn doel volkom.cn gemist 

 had. Want hoezeer het waar is, dat men gewoon- 

 lijk in de dichters , die met de Ouden onbekend 

 geweest zijn, en bij hunne landgenooten flechts 



hun- 



