OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



hunne eigen genie navolgden, de meeste oorfpron- 

 kelijkheid, en minder. van dat eeuwig eenerlei zal 

 vinden , is het toch van den anderen kant niet 

 minder waar, dat men juist het meest op gebrek 

 van fmaak bij die eigen dichters zal ftooten, en dat 

 een rein gevoel voor het fchoone dikwerf de wal- 

 gelijkfte feilen bij hen zal ontmoeten , welken zij 

 zeker niet, althans veel minder zouden begaan heb- 

 ben, indien zij de Ouden vlijtig beftudeerd hadden, 

 en , door regelen van het fchoone uit derzelver 

 fchriften te verzamelen , hunnen fmaak hadden weten 

 te verbeteren en te vestigen. Want dat een goede 

 fmaak alleen verkregen wordt door eene vlijtige 

 beoefening van de Ouden, en in de eerfte plaats 

 van de Grieken , die het zinnelijk fchoon overal 

 wisten op te fporen, het veredelden en inderdaad 

 voor hetzelve dweepten; en vervolgens van alle 

 goede voortbrengfelen van in- en buitenlanders , 

 zal niemand, die met de letterkunde der nieuweren 

 bekend is, en wijsgeerig over de zaak nadenkt > 

 ontkennen. Het is ook niet, om juist te fprekcn, 

 de ftudie der Ouden en goede Modernen, die de 

 genie benadeelt (91) , maar de rampzalige zucht van 



na- 



Integendeel, wel ingerigt, is zij zeer gefchikt 

 om dezelve te doen ontvlammen. Zoo is het bijna onmo- 

 gelijk, dac men met eenig dichtergevoel in het hart bij 

 HOMERUS het affcheid van Hector en Andromache kan 

 lezen, zonder dat dit gevoel ontvlammen zou, en ik 

 twijfel geen oogenblik, of het heeft duizend dichters 

 geinaakt. Maar is het even zoo met alles , wat HOMERUS 



ons 



