IN DE WERKEN D ER D ICHTKUN DE. 177 



navolging, uit het, zoo lang verfterkt vooroordeel 

 geboren , dat alles fchoon en goed is , wat de 

 Ouden gezegd hebben, die dus eigenlijk meer de 

 Ouden, dan het fchoone uit de Ouden leert navol- 

 gen, en het dus nooit verder brengen kan, dan tot 

 een getrouw copii'st te wezen van fchoonheden en 

 gebreken, en hierbij dikwerf nog gevaar te loopen 

 van de eerlten over het hoofd te zien , en alleen 

 de laatften na te volgen en te vermeerderen. Ik 

 ben er dus zoo verre af, van eenigzins van de 

 ftudie der Ouden af te raden, dat ik het in de 

 eerfte plaats volftrekt noodzakelijk keur, om er zich 

 ten voile mede bekend te maken ; maar ik wilde 9 

 dat het op eene eenigzins andere wijze gefchiedde, 

 dan men dit gewoonlijk ziet aanprijzen en uitvoeren ; 

 en hieromtrent wil ik myne gedachten nog nader 



ont- 



ons naliet? Zou, blj voorbeeld, de cataiogus van volkea 

 en fchepen aan het eindc des tweeden Boeks der Iliads 

 die uitwerking ook kunnen hebbeu ? Ja , hij kan den 

 kenner van landen en volkeren, en, buiten het fchoone, 

 alles wat men wil, fa HOMERUS doen bewonderen; maar 

 wij fpreken hier enkel van den dichter, en bepaald van 

 den dichter, die voor alle tijden tot model zal verftrek- 

 ken. Men kan alles toeftemmen , wat mijn altijd nog 

 dierbare overledene vriend j. DE BOSCH voor HOMERUS met 

 geestdrifc hier pleeg aan te voeren , en toch nog in zijn 

 hart overtuigd zijn, dat deze nomenclature, hoevee! 

 wijsheid en kunde dan ook verradende, eer het dich- 

 terltjk gevoel, (en hiervan alleen fpreken wij) waar hec 

 ontftoken was , zou uitblusfchen , dan , waar het nog in 

 het hart verborgen was, zou ontfteken, 

 VIII, D. i. M 



