178 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



ontwikkelen, otndat ifc geloof, dat er de ware voort- 

 gang onzer dichtkunde en de oorfpronkelijkheid on- 

 zer voortbrengfelen op het naauwst aan verbonden 

 zijn. 



Van twee hoofdwaarheden moeten wij ons , in de 

 eerfte plaats, zeer overtuigd houden. Vooreerst, 

 dat de menfchelijke volmaakbaarheid hier geene gren- 

 zen erkeni, en dat er dtis geene kunst of weten- 

 fchap beflaat, die in ons denkbeeld voor geen aan- 

 was meer vatbaar zou zijn; ik zeg meer, dat wij 

 geene kunst of wetenfchap zelfs zoo hoog denken 

 kunnen, of wij kunnen nog altijd derzelver toene- 

 ming of meerdere volmaking tevens denken. Ten 

 anderen, dat een menfclielijk leven te kort is, om 

 ooit eene kunst of wetenfcliap uit te vinden en 

 tevens te volmaken. De voortgang van elke ver- 

 lichting is onmerkbaar. De uitbarsting treft arllen ; 

 maar de duizend en weder duizend kleine oorzaken, 

 die haar aanvoerden en tot riipheid bragten, treffen 

 flechts zeer weinigen. Alleen het wijsgeerig ver- 

 ftand verldest ze op te fporen en na te denken. 

 Zoo wij in ftaat waren, om eejie enkele kunst of 

 wetenfchap tot in derzelver eerfte begin , dikwerf 

 eene mislukte of nietsbeteekenende poging, na te 

 gaan, wij zouden ons over derzelver zeer lang on- 

 merkbaren voortgang verwonderen , en geflachten bij 

 geflachten van de oppervlakte des aardbodems zien 

 verdwijnen, zonder dat dezelve nog eene bijzondere 

 opmerkzaamheid tot zich trok. IJlings zijn die 

 onmerkbare vorderingen tot eene zekere menigte 

 aangegroeid. Een genie wordt geboren. Zij treffen 



hem. 



