IN DE WERKEN DER DICHTKONDE." l8l 



jnaar de voortgangen, die de wetenfchap onder hem 

 maakte, fterven niet met hem. Een volgend wijs- 

 geer verrijkt zich fpoedig met dien fchat, en zet 

 de wetenfchap voort , n zoo blijven derzelver voort- 

 gangen, nu eens meer, dan eens minder, tot in 

 liet oneindige voortduren , tot dat er tusfchen bei- 

 den weer NEWTONS ontftaan , die tajlooze onmerk- 

 bare toenemingen weten zamen te trekken, er de 

 juiste gevolgen uit afleiden, en zoo de grenspalen 

 der wetenfchap op himne beurt verder uitzet- 

 ten (93)* 



Ik zeide, dat wij, om van de Ouden het ware 

 nut te trekken, ons van de beide, ftraks genoemde 

 hoofdwaarheden zeer overtuigd moesten houden. 

 Wie ziet hiervan de noodzakelijkheid niet? Met 



on-' 



(93) Zeker heeft de volmaakbaarheid van elk 

 in welk een vak dan ook, grenzen, dewiji zijne kracheen 

 en vermogens die hebben , maar hec geflacht heeft z$ 

 met, en daarom de kunst ook niet. En ziedaar juist, 

 waarom men VONDEL zoo groot als eenig dichter kan 

 fchatten, en eehter zeer overtuigd zijn , dat de kunst, 

 hoezeer door zijne bijdragen verrijkt, eindeloos verder 

 voortgezet kan worden. Altijd blijft die ware roem hem, 

 <iat hi), z'oo zeer als het eenig individu 3 in zijn plaats 

 en onder zijne omflandigheden, mogelijk was, de dicht- 

 kunst onder ons verrijkt en uitgebreid heeft. Maar na 

 VONDEL kan een ander groot diehter hetzelfde op zijn$ 

 beurt weer doen, en de kunst zal op nieuw toenemen 

 en volmaakcer worden , fchoon zij dit niet zou gedaan 

 hebben , indien er bij ons nook een VONDEL geweesr 

 ware. 



