l8a OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



ontljdig grenzen aan de menfchelijke volmaakbaar- 

 held te zetten; nog meer, met te beweren, dat 

 dezelve reeds werkelijk daargefteld zijn, verlammen 

 wij dadelijk onze krachten , en zoo wij dit in eene 

 kunst, die het bereiken van het fchoone ten doel 

 heeft, vooral zoo wij dit omtrent de poe'zij doen, 

 hoe ras zal onze verbeeldingskracht haar goddelijk 

 vermogen misfen en onze aandrift verflaanvven! En 

 wat wordt van de dichtkunst zonder derzelver bij* 

 Hand, vooral, waar zal hare oorfpronkelijkheid van 

 daan komen ? Hoe voortreffelijk het model ook zijn 

 moge , en men ftelle het vrij ook zoo volmaakt als 

 men het verkieze, met de zekere bewustheid van 

 euwig beneden hetzelve te moeten blijven , zullen 

 wij het nimmer op zijde kunnen ftreven, ik laat 

 itaan overtrefFen. Men plege hier flechts raad met 

 de dagelijkfche ervaring. Zoodra wij met iemand 

 te kampen hebben, dien wij ons eenmaal als onbe- 

 reikbaar of onoverwinnelijk voorftellen, zullen wij 

 niet alleen terftond onze krachten voelen wegzinken , 

 maar zelfs van die wij werkelijk nog bezitten , geen 

 gebruik maken , en onze moeite en infpanning vooraf 

 voor verloren verklaren. Dan alleen , wanneer 

 de overtuiging in ons leeft, dat wij hem kunnen, 

 en de hoop in ons gloeit , dat wij hem zullen over- 

 treffen, wenden wij al onze vermogens en krachten 

 aan , en voelen ze bij de oogenblikken verdubbelen* 

 Naarmate onze eerzucht te fterker ontvlamd is, 

 overtreffen wij dikvverf ons zelven , en leveren 

 waarlijk lets onfterfelijks. Zoo was het met den 

 menfchelijken geest, ift de vormende jaren zijns 



le- 



