IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 183 



levens, op de fcholen reeds gelegen, en zoo blijft 

 hij voortwerken, tot dat de ouderdom of kwalen 

 het goddelijk vonkje uitblusfchen en hem van zijne 

 laatfte veerkracht berooven. 



Maar van den anderen kant moeten wij ook den 

 hoogften prijs flellen op hetgeen v<56r ons in eene 

 kunst of wetenfchap is gedaan. Hierdoor boeijen 

 wij, als het ware, den tijd, hebben in onze jeugd 

 reeds eeuwen geleefd, en bevinden ons, met de 

 fchatten der oudheid verrijkt, en dat juist in die 

 gelukkige jaren, in welke alle onze krachten en 

 vermogens nog nieuw en frisch zijn, in ftaat oni 

 den reeds verworven rijkdom te vermeerderen 9 en 

 op onze beurt met aanwinst aan het nakroost over 

 te dragen. Hoe hagchelijk , ook bij de voortreffelijkfte 

 genie , is anders de loopbaan ! Aan hoe vele ftrui- 

 kelingen is men blootgefleld, en fchoon men dan 

 ook wezenlijke fclioonheden yoortbrengt, uit welk 

 een walgelijk mengelmoes van gedrochtelijke of lage 

 gebreken moet men ^ dikwerf verzamelen^ En 

 voor wien werkt de genie dan nog? Voor-'eenen 

 enkelen kenner, die haar gevoelen en waarderen 

 kan, die bij eenen diamant van het eerfte water 

 alle de keijen en gemeene flraatfteenen , daar hy ze 

 onderzoeken moest , en uit weet te heffen , gemak- 

 kelijk vergeet; maar zeker niet voor het publiek, 

 en nog minder voor zijne landgenooten. Aan dezen 

 behaagt genie alleen, wanneer zij in het kleed van 

 fmaak verfchijnt, terwijl de laatffe, ook zonder 

 genie, dikwerf nog aller harten voor zich weet in 

 te nemen. Zoo leest Europe* met verrukking de 

 M 4 wer 



