186 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



dat wij meet natuur en minder maatfchappelijke 

 overeenkomst, meer oorforonkelijke kracht en min- 

 der eenzelvige, van anderen ontleende gedachten, 

 of door wijsgeerige verfijning van alle zinnelijkheid 

 ontbolsterde , maar ook juist daardoor koele , voor 

 de poezij minder gefchikte woorden en uitdrukkin- 

 gen aantreffen. Wij treden er 9 als het ware, uit 

 onze gekunftelde maatfchappijen , om voor oogen- 

 blikken in den fchoot der natuur adem te halen, 

 en uit hare borsten gedrenkt te worden. Uitmun- 

 tend zijn hier de woorden van den edelen PERPON- 

 CHER (95): De mannen der oudheid (zegt hij) 

 onderfcheiden zich vooral door heldhaftige kalmte , 

 vasten, bedaarden, kloeken zin. Zij zagen in het 

 groot en fpraken met kracht. Hunne fchriften zijn 

 vol pit en merg, het ware voedfel der ziele, hunne 

 daden het voorbeeld. Zij hadden iets oorfpronke- 

 lijks , weinige voorgangers , en de fchriften dier 

 voorgangers niet zoo algemeen verfpreid. Even 

 daarom fcherpte men het geheugen meer om te 

 onthouden^ wat men hoorde, en de overdenking, 

 om het zich eigen te maken, wijl men het niet 

 200 ligt elders weder kon vinden. Men arbeidde 

 er zelve op , wijl men minder hulp had , en het is 

 toch eigen arbeid, die de ziel fcherpt, verfterkt, 

 klaar en helder inzigt geeft. Wij hebben te veel 

 ontleende kennis , om veel eigene kennis te verkrij^ 



gen. 



(95) 1 een kle'm boekje , dat vol wijsheid en gron- 

 dige levenservaring is, en ten titel heeft: Sp> 

 overwegingen enz. Zie I. Deel , bl 83* 



