IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 1 89 



derachtige terugtogt van den priester van APOLLO 

 langs het ftrand van de bruifende zee, het aan- 



doen- 



verklaren, en MOZES heefc er gewis ook geen dichtftuk 

 mede willen leveren. HOMERUS is zoo groot; in zijne 

 beide dichtftukken , en vooral in de I lias , is zoo veel 

 uitnemend fchoons , dat het met noodig is , hem op zulk 

 eene wijze te verdedigen. Hij kan nog een zeer groot 

 dichter zijn, en echter de e*nheid van God niet geleerd, 

 en tevens zijne gebreken hebben. Wie alles in HOME- 

 RUS, en dat alles bovendien nog even fchoon viudt; wie 

 zelfs geen onderfcheid kan gevoelen tusfchen dat waar 

 en eeuwig fchoon, dat bij alle volkeren en onder alle 

 luchtflreken fchoon is en fchoon blijven zal, en dat zoo 

 inenigvuldig in den Griekfchen dichcer gevonden wordt, 

 en tusfchen (zoo men het dan al geen gebrek wil noe- 

 men) het toch altijd maar locale fchoon, hetwelk zoo 

 naauw en dikwerf eenig aan de zeden der Grieken van 

 dien tijd verbonden was , en dat , zoodra men het it* 

 onze eeuw. overbrengt, niet alleen ophoudt fchoon te 

 zijn, maar zelfs leelijk en waigeiijfc moet worden; de 

 zoodanige, zeg ik, i &ier geen bevoegd rigter meer, 

 en kan gewis niet naast een HEYNE, WJNCKELMANN en 

 foortgelijkeu, die aan de diepfte kunde den fijnften fmaak 

 verbinden, geplaatst worden. Hij alleen gevoelt het 

 ware fchoon van een dichter, die voor zijne gebreken 

 tevens niet blind is , maar de eerften er van weet te 

 onderfcheiden. Ik zal hier alles, wat de heer F. E. TURR 

 onlangs tot lof van HOMERUS gezegd heeft, niet bijbren- 

 gen. Het moge der geestdrift van dien nieuwen vertaler 

 des Griekfchen dichters voor den ouden en waardigen 

 Bard tot eere verftrekken; het gezond verfland zal het 

 wel van zelven geoutreerd vinden , zonder dat ik er aan 

 herinner. Even zoo toch is het in vorige jaren reeds 

 met de geleerde Madame DACIER gegaan, die ook alles 

 in HOMERUS vond. 



